De Week van de Geschiedenis vindt plaats van 17 t/m 25 oktober 2009. Het thema is 'Oorlog & Vrede'.

Het grafmonument bestaat uit een zware hardstenen zerk die op een schuin aflopende roef is geplaatst. Op de zijkanten van de roef is een nimbus-kruis opgenomen. Dit kruis met uitgebogen armen is een cirkel geplaatst en heeft een symbolische betekenis. De nimbus dient ter onderscheiding van goddelijke personen die in de hemel zijn, Christus in het bijzonder. Op de zerk ligt bovenaan een eenvoudig Latijns kruis met daaronder een iets verdiept tekstvak met verheven letters. Hier staat in kapitaal schrift:

Bid voor de ziel van zaliger / Johannes Marinus Meyer / geb. 26-3-1890 te Rotterdam / die ons op den / 18-8-1944 te Maastricht / plotseling ontnomen werd / Gods naam zij gezegend / en van / Jozefina Kornelia Ludwina / Fleischeuer / geb. 26-6-1887 te Heerlen / overl. 11-1-1983 te Maastricht

Krantenannonce van het overlijden van Ir. Johannes Marinus Meijer. Bron: Familieadvertenties Fleischeuer voor 1970, Centraal Bureau voor Genealogie - Den Haag.

Johannes Marinus MEIJER, roepnaam Max, werd geboren op 26 maart 1890 te Rotterdam, als zoon van Johannes MEIJER en Agnes MENNIGS. Max overleed 18 augustus 1944, 54 jaar oud te Maastricht en werd op 22 augustus 1944 in alle vroegte te St. Pieter begraven in vak F (76). Hij huwde Lidwina Cornelia Josephina FLEISCHEUER, dochter van Jan Wijnand FLEISCHEUER en Maria Jozefina WIDDERSHOVEN, 7 november 1918 te Heerlen. Josephina werd geboren op 26 juni 1887 te Heerlen. Zij overleed 11 januari 1983, 95 jaar oud te Maastricht en werd bijgezet in het graf van haar echtgenoot te St. Pieter. Zie: vak F Meijer.

Johannes Marinus Meijer. Foto: collectie familie Meijer.

Dochter Maria G.G. MEIJER huwde J.B.H.M. RAMAEKERS. Zie: het kerkhof van St. Pieter vak H.

De ouders van Lidwina Cornelia Josephina FLEISCHEUER waren:
Jan Wijnand FLEISCHEUER geboren op 23 februari 1854 te Oirsbeek. Jan Winand huwde Maria Jozefina WIDDERSHOVEN 27 december 1884 te Hoensbroek. Hij overleed 7 januari 1947, 92 jaar oud en werd te Heerlen begraven.
Maria Jozefina WIDDERSHOVEN geboren op 1 december 1862 te Voerendaal. Zij overleed 2 juli 1929, 66 jaar oud en werd te Heerlen begraven.

Haar neef Adèle Jan Gerard FLEISCHEUER, geboren te Oirsbeek op 25 februari 1889 en overleden te Dachau, 56 jaar oud op 29 maart 1945 was gemeentesecretaris van de voormalige Nederlandse gemeente Oirsbeek, tegenwoordig de gemeente Schinnen. Hij woonde met zijn gezin in een groot herenhuis met trapgevel aan de Straat van Oirsbeek naar Oppeven (later Dorpstraat). Tevens was hij lid van de Schutterij St. Lambertus.

In de Tweede Wereldoorlog sloot hij zich aan bij het verzet. Zijn huis stelde hij open als onderduikadres voor joden. Waarschijnlijk als gevolg van verraad werden tien bij hem ondergedoken joden op 6 november 1943 door de SS opgepakt en afgevoerd. Ook Fleischeuer werd gearresteerd. Van de opgepakte joden is nooit meer iets vernomen.

Bewijs van overlijden en rouwadvertenties van Adèle Jan Gerard Fleischeuer. Bron: Centraal Bureau voor Genealogie - Den Haag.

Ook aangetrouwde neef Max MEIJER zou te maken krijgen met de gevolgen van een oorlog en de bevrijding niet meemaken ...

Observantenweg 42 anno 2009. Het echtpaar Meijer-Fleischeuer woonde aan de Observantenweg 42 te Maastricht (Sint Pieter), en was gezegend met zes kinderen; drie jongens en drie meisjes. Max Meijer was als civiel ingenieur te Delft afgestudeerd, en vond daarna werk in Heerlen, waar hij Joséphina leerde kennen. Na hun huwelijk bleven zij nog twee jaar in Heerlen wonen en verhuisden toen naar Maastricht. Later was Meijer Rijksinspecteur van het verkeer in Limburg en in die hoedanigheid was hij tijdens de bezettingstijd o.a. verantwoordelijk voor de uitgifte van brandstofbonnen. In 1943 werd hij door de Duitse autoriteiten uit dit ambt ontslagen. Max ging na dit ontslag wederom aan het werk als leraar. Hij gaf al les in de hoogste klassen van de meisjes H.B.S. aan de Grote Gracht te Maastricht vanaf 1936 in de vakken mechanica en lijntekenen.   Als sportvisser hield Max ervan een dobbertje uit te gooien, als zorgzame huisvader was hij altijd tijdig weer thuis. Zo sprong hij op vrijdag 18 augustus 1944, na een visdag op de Vliek bij Van Meeuwen, ook weer op zijn fiets. In de buurt van de Spoorbrug te Maastricht aangekomen, werd hij verrast door een Amerikaans bombardement op die brug. Op 14 september 1944, amper een maand later, werd Maastricht door diezelfde Amerikanen bevrijd. Max mocht deze dag niet meer beleven, hij had bij het bombardement het leven gelaten. De spoorbrug - een ontwerp van kolonel der Genie buiten dienst Johan Arthur Kool (1816-1873), sinds 1864 hoofdingenieur bij de Aken-Maastrichtse Spoorwegmaatschappij - werd op 1 oktober 1856 geopend als onderdeel van de spoorwegverbinding Hasselt - Maastricht - Aken.   Het doelwit: de spoorbrug omtrent 1939. Op de linker Maasoever - de Maastrichterzijde - het Kreije Dörrep (Sintel Dorp), het Quartier Amélie. Rechts aan de Wyckerzijde: de fabrieken bij het Roed Dörrep. Uit:  Drs. B.D.M. Damhuis en Drs. J.L.M. Joskin (hoofdredaktie): JEANNE D'ARC COLLEGE MAASTRICHT 1916-1991. Gedenkboek uitgegeven ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan. Maastricht 1991:         Collega's, zijn kinderen en familieleden gingen 19 augustus op de plek des onheils naar Max zoeken. Zij konden de vermiste identificeren aan enkele persoonlijke voorwerpen, waaronder een identificatiebewijs. Ook werden stoffelijke resten herkend, voldoende om een begrafenis te mogen houden.		De vijvers bij Vliek. Zie: Kasteel Vliek.                       Max met "de buit". Foto: collectie familie Meijer. De verwoesting in Roed Dörrep (Rode Dorp) - Roed Dörrep is de woonbuurt aan de  Wyckerzijde - met op de achtergrond de watertoren bij de Botermijn. In de Botermijn werden de doden en gewonden verzameld. Een vliegtuig boven de rode daken van de huizen aan de Franciscus Romanusweg te Maastricht anno 2009. De Duitse bezetter organiseerde op de Algemene Begraafplaats aan de Tongerseweg te Maastricht een massale begrafenis. Families die hiervan gebruik maakten, hoefden niets te betalen. De gemeente Maastricht zou alles regelen. Als verwacht trachtte de Duitse bezetter uit deze gebeurtenis het maximale propaganda voordeel te halen, de geallieerden hadden immers de eigen bevolking gebombardeerd! Meermaals werd het genereuze aanbod van bezetter en gemeente genegeerd, en werden de slachtoffers op het eigen parochiekerkhof van herkomst begraven. Bij de begrafenis van Max was zijn echtgenote niet aanwezig, ze kon het niet opbrengen. 25 augustus 1944 werd 100 gulden betaald voor het huurgraf F 76 zijnde voor een termijn van 40 jaar.   Ironisch genoeg maakten de Duitsers in de nacht van 7 op 8 september 1944 de brug op een grondige wijze onklaar. De middelste pijler werd tot onder de waterlijn vernield. Dat was het definitieve einde van de eerste spoorbrug van Maastricht. In 1947 was men in Maastricht alweer druk in de weer met de bouw van een nieuwe spoorbrug.
22 augustus 1944. Kerkhof St. Pieter "op de berg". Foto en bidprentje: collectie familie Meijer. 20 augustus 1994 werd ter nagedachtenis van het overlijden van Ir. Johannes Marinus Meyer c.i.  op 18 augustus 1944 een dienst gehouden in de St. Lambertuskapel te Maastricht (St. Pieter). Voorbede uit deze dienst:
Zoals het ooit was. Bron: privé collectie.
Zicht op de spoorbrug en omgeving anno 2009 vanaf de Wilhelminabrug. Het Kreije Dörrep werd volledig verwoest en niet meer volledig herbouwd als woonbuurt. Volgens een ooggetuige (en later werknemer van de KNP) werden de huizen gedeeltelijk herbouwd, maar bij de uitbreiding van de KNP afgebroken. Tijdens het bouwrijp maken van de grond in 1957 werd nog een blindganger ontdekt. De Papierfabriek kon hier haar fabriek uitbreiden en nieuwbouw plegen. Foto: Breur Henket.
14 september 1944 werd Maastricht bevrijd door de Amerikanen. Het afgebeelde herdenkingsbord hangt bij vele Maastrichtenaren aan de muur. Bron: collectie Breur  Henket.	Twee gietijzeren penningen die aan het Amerikaanse leger zijn aangeboden en de sticker die op de achterzijde was geplakt. De doorsnede was Maria penning is 15,7 cm; de andere penning heeft een doorsnede van 10,8 cm. De penningen zijn gegoten bij de ijzergieterij van Vermin (later Fonderie Millen) aan de Fort Willemweg te Maastricht. Bron: collectie Wil Lem.
Enkele slachtoffers woonachtig in het Kreije Dörrep. Jong noch oud werden gespaard. De foto's zijn afkomstig van Mevr. Notermans-Beckers. Met dank aan Mevr. Zemmaer-Notermans. Klik op bovenstaande foto om te vergroten.                                                                                  De Limburger Koerier van 21 augustus 1944 berichtte over de Anglo-Amerikaansche luchtaanval op Maastricht; een overzicht van de berichten van de Burgelijke Stand in deze krant en "Een stad neemt afscheid" eveneens een artikel uit de Limburger Koerier. Klik op de artikelen om deze te vergroten. Vrijdag 17 augustus 1984 herdacht De Limburger in een artikel het bombardement van 40 jaar geleden (een gedeelte van dit artikel is als achtergrond gebruikt voor dit pagina element).

Uit: MAASTRICHT BEVRIJD !!! Lezing gehouden voor de stadsgidsen van de VVV Maastricht. Paul Bronzwaer - 22 september 1993:

Om drie minuten over zes in de vooravond verscheen ineens een twaalftal vliegtuigen boven de stad. Het waren B 17 bommenwerpers, die wij "Vliegende Forten" noemden. Ze behoorden tot de Amerikaanse Strategische Luchtmacht. Een twintigjarige ooggetuige die in Wijck woonde, noteerde: "Ze waren duidelijk met het blote oog te zien. Meerdere formaties. Schenen Vliegende Forten (Amerikanen) te zijn. Ik stond in de tuin en keek omhoog. Plotseling verlieten kleine stipjes de toestellen! Bommen, het geluid ging aanzwellen tot een hels gefluit. Ik vloog plat tegen de grond. Toen een oorverdovend geknetter, steekvlammen en zeer zware explosies. Alles beefde en trilde. Ruiten vlogen aan splinters! Deuren vlogen open! Gillende mensen! Een reusachtige rook en stofwolk op nog geen kilometer afstand! Geen luchtalarm. Weigerden de sirenes of kwamen ze te plotseling?". Het was een bombardement op de Spoorbrug. En inderdaad werd pas alarm gegeven, nadat de vliegtuigen een eerste en daarna een tweede bommenlast, van nog grotere omvang, hadden uitgeworpen.

De gevolgen waren verschrikkelijk. De bommen troffen de Spoorbrug niet, maar vernielden wel de Zinkwitfabriek en de daarnaast liggende vloertegelfabriek Rama aan de Franciscus Romanusweg. Hier bevindt zich vandaag de dag de Media Markt.

Links boven: 10 mei 1940 's morgens om half zes werden de twee overspanningen aan de Maastrichtse zijde op last van de Nederlandse militaire autoriteiten vernield. Rechts: 13 september 1944; de door de Duitsers vernielde spoorbrug. Foto's: collectie Dhr. Hub van Engelshoven.

De schade toegebracht aan de Zinkwitfabriek en de Franciscus Romanusweg in beeld gebracht; de spoorbrug heeft toch een aardige tik gekregen of deze foto geeft de schade weer nadat de Duitsers de spoorbrug onbruikbaar hadden gemaakt. Bron foto's: collectie Wil Lem en collectie Stichting IN DE KIEKKAS.

Ze richtten ook veel schade aan in de dichtbevolkte woonwijk naast de Zinkwitfabriek, bij de Maastrichtenaren bekend als het Roed Dörrep. Aan de andere zijde van de Maas vielen ook bommen. Daar werd met name de wijk Quartier Amélie aan de Fransensingel, het zogenaamde Krejjedörrep (Kraaiendorp) getroffen.

 Bronnen en literatuur: